aha

Prufa

Laugardagskvöld 7. maí, hjá Amishfólki
Tíminn líður svo hratt á ferðalögum. Við höfum séð margt síðan í gærmorgun og að sumu leyti tvo andstæða heima. Við vöknuðum eldsnemma í Washington því við áttum eftir að skoða ótalmargt og ekki var hægt að fá hótelið fleiri nætur (komin helgi í hótelbransann). Það tók okkur nær allan daginn að þvælast um borgina og reyna að berja augum það markverðasta. Það er annars alveg ótrúlegt hvað þessi borg er glæsileg, við náðum auðvitað ekki að gera henni almennileg skil en gaman væri að koma þangað aftur einhvern tímann.
Klukkan var að ganga fjögur þegar við lögðum loks af stað til Lancaster County sem er aðalsvæði Amishfólksins hér í Pennsylvaniu. Við fórum hringleið framhjá Baltimore og leið 83 uppúr og keyrðum um ákaflega falleg svæði á leiðinni í blíðskaparveðri, þrátt fyrir rigningarspá í sjónvarpinu (þeir eru ekkert betri í veðurspánum hér en heima). Við tókum stefnuna á leið 30 og þaðan á leið 340 en þarna á svæðinu var að finna mörg kyndug bæjarnöfn á kortinu. Það var komið undir kvöld þegar við ákváðum að eiga náttstað í þorpinu ,,Bird in Hand” sem var svona mitt á milli ,,Paradise”og ,,Intercourse”. Mótelið er í eigu Amishfjölskyldu sem rekur fleiri hótel á svæðinu en þetta er í útjaðri þorpsins og alger sveitasæla, fuglasöngur og hvaðeina.
Við pöntuðum okkur tveggja tíma skoðunarferð kl. 830 í morgun og fengum ágæta leiðsögn um svæðið og nokkurn fróðleik um lífshætti Amishfólksins. Eftir hádegi rúntuðum við svo um svæðið í 23stiga hita og töltum um lítil þorp að hætti túrista, skoðuðum m.a. húsakynni strangtrúarreglu frá 18. öld sem iðkaði meinlætatrú sína með því að kengbeygja sig inn um dyr, sofa á mjórri spýtu og hafa spýtukubb undir höfðinu. Reglan leið undir lok því tíðarandinn breyttist og unga fólkið sá engan tilgang í svona lífi.
Amishfólkið er ekki svona öfgafullt og virðist geta haldið í unga fólkið sitt. Hér búa kjarnafjölskyldurnar saman í litlum þyrpingum á hverri landspildu. Meðalfjölskyldan er foreldrar með 8-10 börn (engar þvottavélar!) og fær yngsti sonurinn búið. Skólaganga er lítil, börnin send í einkaskóla þeirra örfá ár, menn læra bara það nauðsynlegasta sem virðist nú vera drjúgt vegarnesti, t.d. ef litið er til fjölskyldunnar hér á Motelinu sem virðist kunna að ávaxta pund sitt án langskólamenntunar. Fólkið hér ferðast aðallega um á hestvögnum og litlum heimagerðum hlaupahjólum þannig að umferðin á sveitavegunum er fjölbreytileg og eins gott að keyra ekki of hratt (sum okkar voru reyndar löngu farin að keyra mjög skikkanlega). Fararstjórinn okkar í morgun sagði okkur að það væri ekki vel þokkað að við tækjum myndir af fólkinu, ég veit ekki hvers vegna en við reyndum að sjálfsögðu að virða þau tilmæli þótt það sé erfitt því klæðnaður þess er einmitt svo sérkennilegur að gaman væri að eiga myndir af þeim við ýmis störf hér. Menn eru greinilega dverghagir hér um slóðir og hafa af því búbót að selja handverk sitt. Ég þurfti að halda fast um kortið til að freistast ekki til að kaupa gullfallegt quiltrúmteppi sem reyndar kostaði mun meira en fjárhagurinn leyfir um þessar mundir. Nú er komið kvöld hér og friður yfir sveitinni, sólarlagið blóðrautt fyrir utan gluggann og fuglasöngur í stóra trénu handan götunnar. Mér finnst ég vera í öðrum heimi en áður og gæti að mörgu leyti hugsað mér að vera hér í kyrrðinni áfram.
Á morgun förum við til New York þar sem við vorum svo ljónheppin að fá íbúð rétt við Broadway og Little Italy, fyrir þá sem þar þekkja til. Það voru einmitt vinir okkar Una og Óli sem þekktu mann sem þekkti mann sem þekkti unga rússneska listakonu sem leigir íbúðina sína út af og til þegar hart er í ári hjá henni. Við vitum nú ekki hvernig verður með internetsamband þarna en það hlýtur að vera netkaffihús einhversstaðar þar sem við getum haldið uppi sambandi á næstunni. Annars fer nú að styttast í heimkomuna svo það gerir ekki mikið til þótt við getum ekki netvarpað fréttum af ferðum okkar fyrr en eftir heimkomu. Annars er Ameríkusíminn okkar kominn í gagnið aftur þannig að hægt er að hringja í hann ef þörf krefur.
Kveðja frá Höllu og Óla.

Norður Blue ridge Mountains
Ókum frá Bluff City (sum nöfnin hér eru skondin) norður Blue Ridge fjöll sem er einn garður Appalacia fjalla. Afar fallegt og búsældarlegt hér. Ákváðum að fara í gegnum Shenandoah þjóðgarðinn sem norðarlega i Virginíu. Órum Skyline View leiðina sem liggur nærri toppi fjallgarðsins og skiptir reglulega milli austur og vesturhlíðar þannig að útsyni er frábært yfir landið þar sem trén eru ekki fyrir. Búið var að eyða að mestu skógum svæðisins snemma á síðustu öld þegar þetta var gert að þjóðgarði. Nú er 95% landsins þakið skógi og ýmsar tegundir villtra dýra búa þarna. Við sáum m.a.erni og dádýr en mikiðer af báðum þessum tegundum í garðinum. Áðum tvisvar og borðuðum nesti okkar og fengum okkur síðan kaffi á fjallaveitingastað. Skógurinn þarna uppi og norðurfrá er langt á eftir í að springa út. Efst uppi var hann enn víðast svartur.
Við höldum að þetta sé sögusvið sögunnar ,,Uppvöxtur Litla Trés”, eftir John Forrester, og hann hafi stefnt héðan eftir lát fjölskyldunnar til austurs yfir slétturnar.
Komum til Washington síðdegis og keyrðum beint niður í bæ. Þvældumst í umferðaröngþveiti fram og aftur um miðborgina án þess að hafa skoðað almennilegt kort áður. Fórum svo aftur vestur yfir Potomac ána til að finna okkur gistingu. Fundum notalegt vegamotel nánast í miðbæ Arlington (útborg Washington) steinsnar frá Arlingtonbrúnni. Kirkjugarðurinn frægi, Arlington,er hér á næstu grösum.

Mótelið Innn of the Rosslynn er með þráðlaust netsamband í lobbýinu sem er ákveðið óhagræði.
Bremsur bílsins þurfa þjónustu. Við létum renna diskana í Carlsbad en þeir hafa verið að versna síðan. Höfðum upp á Jeepverkstæði í hverfinu og létum skipta um báða diskana og dælurnar að framan. Fórum með leigubíl niður í bæ beint á Smithsonian Institute og pældum í hvaða söfn við skyldum skoða. Völdum Smiths institute of flight and space og Native American safnið. Smithsonían var áhugavert. Það var lygilegt að skoða geimförin þeirra. Þessar pínulitlu skeljar sem þvælst hafa um geiminn, litlu stærri en bíllinn okkar!!! Fórum á hersýningu sem var á National Mall. Allar deildir hersins höfðu þarna kynningarbása. Held að þetta hafi verið hugsað sem kynning fyrir þá sem etv vilja ganga í herinn. Okkur var semt mjög vel tekið þó við værum ekki líklegir sjálfboðaliðar. Fórum síðan á Indíánasafnið. Húsið sjálfat er ótrúlega flott, 40 - 50 m undir loft í miðrými safnsins sem er hringlaga gert eins og musteri indíána með táknum þeirra og litum. Safn hluta hinna ýmsu kynþátta og listsýningar einstakra listamanna sem eru farandsýningar. Vorum í Smithsonian fram undir 6 og tókum þá leigubíl upp á verkstæði. Ókum beint niður í bæ aftur og stoppuðum og þvældumst um við þinghúsið og síðan við Hvíta húsið. Mótmælaathafnir voru á báðum stöðum.
Umferðin hér er geggjuð!!! Og auðvelt að villast inn á afreinar sem liggja langar leiðir í burtu frá þeim stöðum sem við stefnum á!! Lentum ítrekað í þessu á heimleiðinni. En borgin er afar glæsileg og ýmislegt jafnvel fallegt líka. Sú flottasta sem við höfum komið til. Ætlum að taka morguninn snemma því við eigum ýmislegt óskoðað af óskalistanum. Héðan stefnum við svo á austurhluta Pennsylvaniu á Amishslóðir en þar einhvers staðar munum við líklega gista í nótt.
Óli og Halla

Skrifað í Appalaciafjöllunum.
Töpuðum einum klukkutíma í dag. Nú munar bara fjórum tímum sem við erum á eftir ykkur. Tókum morguninn niðri í miðbæ Nashville. Mjög fallegur miðbær, blanda af glæsilegum skýjakljúfum og gömlum lágreistum múrsteinshúsum. Er við ána Allt virðist snúast um kántrí þar. Hefðum getað keypt uppblásna Dollý en hún hefði ekki komist í bílinn nema vindlaus og hver vill hafa flata Dollý!! Keyptum okkur nokkra geisladiska með einhverjum sem við könnuðumst við til að skemmta okkur í staðinn fyrir Jassinn. Dollý Parton, Presley, Linda Ronstad og Credence munu skemmta okkur næstu tvær vikur!! Bara tvær vikur eftir!!J
Í gær náðum við þeim áfanga að rúlla yfir 15000 mílna mörkin. Útlit er fyrir að við förum í allt að 20þ mílur. Við vorum stödd í Gimli þegar mælirinn fór yfir 20000 kílómetrana (12460mílur ef ég man rétt) sem jafngildir hálfum hring um jörðina. Orðinn ansi langur bíltúr hjá okkur!! Annars þurfum við auðvitað að koma okkur áfram. Þetta er jú langur bíltúr og hraði skiptir máli. Því hraðar sem við ökum þessar leiðir þeim mun skemmri tíma erum við á akstri!! Tökum sem dæmi, ef bíltúrinn verður 40000 km og ef ég ek 10% yfir hámarkshraða sem er að meðaltali 100 km (er hér í Virginíu 65 m/klst (96 km/klst) en er td í Texas 75 m/klst (118km/klst)). (Svo er auðvitað bæjaraksturinn.) Það gerir 400 klst á akstri, þá stytti ég tímann í akstri um 10% eða 40 klst. Það er heil vinnuvika!!! Halla er ekki hrifin af þessari stærðfræði en hún hefur fyrir löngu síðan misst atkvæðisréttinn í hraðaákvörðunum eins og frægt er orðið. (Þetta er góð stærðfræði og sérstaklega ætluð nemendum mínum).
Eftir hádegi lögðum við síðan af stað austur eftir Tennessee fylki. Fylkið er langt frá austri til vesturs en tekur yfir færri breiddargráður. Landslagið er hæðótt og jafnvel hægt að kalla sumt af þessu fjöll. Tennessí er mjög fallegt fylki og hlýrra var í dag en undanfarna daga. Gróður greinilega lengra kominn en við höfum áður séð. Skógar virðast þekja mestallt landið séð frá þeim vegum sem við ökum og við erum ekki bara á hraðbrautunum. Mest um lauftré af ýmsum tegundum eftir litbrigðum að dæma og einnig talsvert um kýprusvið, breiðari vöxtur þó en á trjám frá Miðjarðarhafslöndum. Eru eiginlega eins og kertalogi í laginu. Cherokee indíánar áttu þetta land ásamt öðrum hlutum Appalaciafjalla áður en þeir voru fluttir nauðungarflutningum vestur á bóginn, svo bíllinn okkar hefur sérstakar taugar til svæðisins!!! Við náðum okkur í bók um sögu þeirra sem heitir ,,Trail of tears,, og verður enn áhugaverðara að lesa hana eftir að hafa ekið um þessar slóðir.
Við ókum sérmerkta sveitavegi þar sem við höfðum tök á því. Appalaciafjöllin sem eru austantil í USA, frá Georgíu til Maine. Fjöllin eru ekki há en gróðri vafin og vegurinn liggur um dali og hæðir, sjáum stundum vel yfir landið. Erum nú á leið til Washington DC og hyggjumst vera þar í tvo þrjá daga áður en við förum upp í Pennsylvaníu og síðan NY. Áðum sambandslaus í fjöllum Virginíu skammt norðan við Bluff City.
Óli og Halla

Í Nashville, skrifað að morgni þriðjudagsins 3. maí. 05
Í gær svifum við um sýslur Illinois, inn í Indiana, suður yfir Ohioána og í gegnum grænar grundir Kentucky (ekkert “blue grass” á okkar leið) og inn í Tennessee þar til við komum hingað til Nashville undir kvöld. Ekki er skrýtið þótt Ameríkanar séu hrifnir af landinu sínu, þeir skora hátt ef fegurð er eingöngu mæld í grænum lit. Hér voru þó gulir akrar hluti af því sem gleður augun, landið að rísa og klettaásar að koma í ljós eftir hina löngu leið um slétturnar og hlynskógana sem virtust ríkjandi viðartegund hér í miðjunni.
Í dag er ætlunin að kanna Nashville betur og halda síðan í austurátt til Appalachian fjallanna, hve langt við komumst er ekki gott að segja. Við urðum of sein hingað í gærkvöldi til að komast á kántrýtónleika en ætlum að bæta okkur það upp með gleisladiskakaupum á eftir. Elly og Robertino að verða pínu þreytt og jafnvel Preservation Hall diskurinn að ganga úr sér. Nú erum við farin að sjá aftur tilbrigði við litina í mannrófinu því meiri hluti þess fólks sem orðið hefur á vegi okkar hér er svartur (t.d. allir, bæði gestir og starfsfólk, á þessu hóteli í þeim lit). Ef einhver sem þetta les veit um góða gistingu í New York, þ.e. vel staðsett og kostar ekki hvítuna úr augunum, eru ábendingar vel þegnar því við munum enda ferð okkar á nokkrum dögum þar áður en við förum með bílinn til skips í Philadelphiu þann 15. maí.
Það sem einkennir ferð okkar er að við leitum uppi ,,scenic routes” sem merktir eru með doppum á kortinu okkar og stoppum aðallega í litlum sveitaþorpum sem virðast höfða mest til okkar (við erum sennilega börn náttúrunnar að mestu leyti). Við áttum erfitt með að slíta okkur frá einu slíku í gær en það heitir New Harmony og var bara eins og klippt út úr rómatískri skáldsögu frá 19. öld. Við erum oftast með eitthvert nesti fyrir daginn og pikknikkum svo á fallegum stað einhvers staðar úti í náttúrunni. Þetta hefur reynst best enda verður maður óendanlega þreyttur á brasinu þeirra í þjóðvegasjoppunum. Stundum stoppum við stutta stund og sum okkar ná að sofna – aðrir spá í himinblámann á meðan. Ef þið eruð að spá í sumarleyfi þá mælum við með þessari aðferð: leigja bíl og bruna svo út í buskann.
Við höldum nú af stað og bloggum næst þegar við verðum í góðu sambandi.
Halla og Óli á heimleið.

Hraðferð inn í sumarið.
Laugardagur 30.apríl
Vöknuðum snemma að venju en vorum lengi að koma okkur af stað, vorum svo ánægð með “sambandið” á staðnum. Í gær ókum við 450 mílur í suður frá Selkirk. Þar var 2 st hiti og snjófjúk þegar við lögðum af stað. Það hitnaði og grænkaði eftir því sem sunnar dró. Í náttstað var 14 stiga hiti.
Við flýttum okkur svo mikið í suður að við misstum af annars áætlaðri heimsókn í smábæinn Minneota þar sem fyrsta landnám Íslendinga var í vesturheimi. Við tókum því krók norður og austur inn í Minnesóta og skoðuðum þennan bæ. Fátt minnti á íslendinga þar, aðeins ein blómaskreyting Iceland rose og nafn á lögfræðistofu. Sjálfsagt hefði verið fleira að finna í kirkjugarðinum. Tókum m.a. mynd af skilti þar sem hugsanlegt að fyrsta blað Vestur-Íslendinga hafi verið prentað. Annars sáum við bara einn mann á ferli þarna og hann virtist á hraðferð svo við ákváðum að reyna ekki að ræða málin við hann. Við héldum okkur að mestu á sveitavegum og fundum langa spotta merkta sem útsýnisvegi og stóðu þeir undir væntingum. Sum héruð sem við höfum farið um eru afar falleg, skógivaxnar hæðir og akrar á milli, minnti svolítið á Cotswold svæðið í Englandi.
Ókum síðan aftur í suður inn í Iowa til Sioux City og þaðan suður Nebraska megin Missorifljóts til Omaha afar fallega leið. Aftur til baka yfir Missouri inn i Iowa og þaðan inn í Missouri fylki. Nú var allt orðið grænt nema akrarnir sem verið var að sá í víðast hvar. Áðum seint í St Joseph skammt norðan við Kansas en staðurinn er fyrst og fremst þekktur fyrir að vera austurendi ,,pony express” póstleiðarinnar þar sem Billy the Kid var fljótastur í förum með póstinn, aðeins 10 daga til Sacramento. Annar 500 mílnadagur í höfn.
Sunnudagur 1.maí
Vöknuðum nú eldsnemma og drifum okkur strax af stað, beint á Starbucks í morgunkaffi. Síðan fórum við aftur vestur yfir Missouri inn í Kansas fylki og ókum útsýnisleið niður með ánni til Kansas City. Það reyndist mjög falleg borg og skoðuðum við miðborgina í rólegheitum á sunnudagsmorgni. Stefnan tekin í austur þaðan í gegnum Missouri fylki til St Louis. Mjög fallegt landsvæði, hæðótt land og skógar víða. St Louis er sérstök. Við ókum fyrst mjög lengi í gegnum fátækrahverfi og allir sem við sáum voru svartir og ótrúlegt útlit á húsunum, sorglegur vitnisburður um samfélag í kröm. Halla læsti dyrunum þegar hún sá að gatan hét Dr MLKing avenue. Einhvers staðar hafði okkur verið ráðlagt þetta!! Við komumst þó að lokum niður að Mississippi ánni en St Louis stendur á nesi þar sem þessar ár renna saman. Þar voru glæsibyggingar, meðal annars hæsta minnismerki Bandaríkjanna, einkennistákn St. Louis, parabólubogi sem er 600 ft hár og er innangengt þangað upp. Slepptum því. Ókum um miðborgina og tókum myndir.
Áðum um 6 í úthverfi borgarinnar og tókum ákvarðanir um framhaldið. Ætlum niður til Nashville og e.t.v. endurnýja eitthvað hjá okkur geisladiskaforðann. Orðin hundleið á Jassi frá NO!!
Óli og Halla

Skrifað í Sioux Falls, laugardagsmorgun 30. apríl.
Síðasta vikan í Winnipeg var viðburðarík eins og hinar.
Við heimsóttum nokkra skóla sem voru hver öðrum merkilegri þó ólíkir væru, ég ætla að kalla Highschool gaggó svona til einföldunar þó þeir nái upp á framhaldsskólastig hjá okkur. Í Gimli er einn slíkur og þjónar hann stóru svæði sem m.a. tekur til Íslendingabyggðanna þarna norðurfrá. Við fengum mjög góðar móttökur hjá Róberti Árnasyndi skólastjóra og síðan skoðunarferð um þorpið. Sérkennilegt að sjá þessi íslensku nöfn allstaðar þó enginn tali lengur íslensku. Við heimsóttum aftur Dakota gagg til að tala við Joel japanskan stærðfræðikennara sem er sérfræðingur í restitution þarna. Hann var áður afar harður og að eigin sögn refsandi krennari sem tók restitution sem lífsstefnu. Segir agavandamál hafa horfið. Við heimsóttum kaþólskan einkaskóla, gamlan virðulegan kvennaskóla þar sem hefðir ríkja og agavandamál eru ekki til (nem reknir) og gaggó í Selkirk en þar voru okkur kynntar afar áhugaverðar nýjungar í sérkennslumálum unglinga. Síðast en ekki síst heimsóttum við gaggó fyrir indíána þar sem mikil áhersla er á menningu þeirra og tungumál. Það var mjög áhugaverður skóli frá ýmsum sjónarhörnum.
Við hittum helsta sérfræðing fræðsluumdæmisins í nýbúafræðsu og var hann mikil náma um það efni, hefur kennt þetta á háskólastigi og er að ljúka doktorsverkefn um það. Er til í að koma heim og halda námskeið.
Við heimsóttum konúlatið því þangað hafði okkur verið boðið að líta inn þegar við hittum ritarann þar og konsúlinn á sumardaginn fyrsta. Atli konsúll var skemmtilegur og ráðlagði okkur ýmislegt um framhald ferðar okkar.
Við heimsóttum einnig Birnu Bjarnadóttur, prófessor í íslensku við Manitóbaháskóla og sýndi hún okkur íslenska bókasafnið þar og huta skólans.
Ættingjar okkar gerðu það ekki endasleppt við okkur, héldu okkur mikla matarveislu (rúgbrauð með rúllupylsu í forrétt) þar sem við hittum fleiri frænkur og síðan fóru Stefán og Charles með okkur í dagsferð um Íslendingaslóðirnar við Winnipegvatn á þriðjudaginn. Það var mjög skemmtilegur dagur (11 klukkutíma ferðalag) og merkileg upplifun. Á fimmtudagskvöldið buðum við svo konunum okkar þeim Eriku og Lee á Jennifers í Seven Sister Falls þar sem við borðuðum síðustu kvöldmáltíðina í Kanada.
Vikan var sem sé viðburðarrík og erfið og er ekki laust við að við séum orðin þreytt. Það er til lengdar mikil áreynsla fyrir okkur að hafa sífellt samskipti á ensku, bæði á daginn og líka eftir að heim er komið, þótt við höfum æfst mikið.
Við drifum okkur af stað suður á bóginn á föstudag. Tveggja stiga hiti og lítið um græn lauftré í Winnipeg. Snjófjúk á götum en ekki hálka. Ókum suður yfir landamærin um hádegisbil og horfðum á skúraskýin af mikill tortryggni. Nýjar fréttir af skýstrokkum í Kansas eru líka ekki uppörvandi en þangað er ferðinni heitið í bili. Það voraði dálítið á leiðinni, meira grænt og hitinn hækkaði eftir því sem leið á daginn. Eftir 500 mílna akstur ákváðum við að nátta okkur í Sioux Falls sunnarlega í S Dakóta enda hitinn kominn upp í 14 stig sem Höllu finnst ásættanlegt í fyrsta áfanga. Lítið varð úr að við skoðuðum Íslendingaslóðir hér sunnan landamæranna, etv gerum við það í dag, það ræðst af veðri. Við lögðum upp úr því að fá gistingu þar sem gott háhraðasamband fylgdi til að koma frá okkur uppsöfnuðu bloggi og myndum frá Winnipeg. Á heimili Eriku og Lee var ekki um annað að ræða en afskaplega hægvirkt samband á eldgamalli handsnúinni tölvu svo stundum var ekki einu sinni hægt að skoða póst. Vitum nú reyndar ekki hvenær við komumst næst í svona gott samband.
Oli og Halla á heimleið.

Vikan 18/4-22/4 – stiklur.
Eftir skemmtilega helgi hófust skólaheimsóknir á ný. Ég ætla ekki að miðla vikunni dag fyrir dag eins og Óli gerði en reyni samt að gefa mynd af því helsta sem við tókum okkur fyrir hendur.
Við vorum ýmist í einum eða tveimur skólum hvern dag og sátum ýmist fundi með stjórnendum sem enduðu á þvi að farið var um skólana og okkur sýnt það sem talað hafði verið um - eða við sátum í tímum hjá kennurum sem voru að nota áhugaverðar aðferðir á athugunarsviði okkar og fengum svo að spjalla við þá eftir kennslu. Hér í Winnipeg höfum við bætt ,,restitution” inn á verkefnalistann okkar en lagt minni áherslu á ,,inclusion”. Eins og mig minnir að fram hafi komið áður voru Bandaríkjamenn ákaflega vinsamlegir og tilbúnir að miðla þekkingu sinni. Ekki eru Kanadamenn síðri og að mörgu leyti finnst mér þeir líkari okkur Íslendingum. Kannski hef ég þessa tilfinningu fyrir þeim vegna þess að þeir koma hreint ekki af fjöllum þegar minnst er á Ísland enda mjög margir hér i Winnipeg sem eiga ættir sínar að rekja til Íslands eða menn á einhvern hátt venslaðir Íslendingum.
Nýbúastefnan þeirra virðist með aðeins öðru sniði þótt ekki sé beint hægt að segja að þeir séu faglegri eða þeim gangi betur með tungumálakennsluna sjálfa en Bandaríkjamönnum. Hér í Manitoba er löng hefð fyrir því að ,,rúlla” fólki af ólíku þjóðerni í gegnum skólakerfið. Megineinkenni þeirra núna, í sambandi við innflytjendur er að hvetja til þess að menn ríghaldi í menningararf sinn þótt það sé ekki beinlínis viðfangsefni skólanna sjálfra. Sjálfsagt á þetta sér rætur í að ekki er svo langt síðan landnemarnir komu hingað frá ýmsum löndum og segja má að þeir hvetji til þess að ,,mósaík” þjóðanna setji svip sinn á fylkið. Enskukennslan ber keim af umburðarlyndi þeirra og frjálslyndi, höfuðáherslan virðist vera á að gera menn sjálfbjarga og samskiptahæfa en minna lagt úr prófum (þ.e. að standast þau) og þar sem þau eru nauðsynleg tæki til áframhaldandi náms t.d. á framhaldsskólastigi sérmerktir ENS áfangar á prófskírteininu fyrir þá sem hafa annað móðurmál en ensku þannig að þar sjáist hver staðan er í málakunnáttunni. Þó þurfa þeir sem ætla í háskólanám að standast enskupróf framhaldsskólans. Reyndar er það svo (man ekki hvort þetta hefur komið fram áður) að hér eru menn almennt ekki látnir sitja eftir í skólakerfinu þótt þeir standist ekki vorpróf- allir fara áfram. Það eru bara fatlaðir sem ,,fá” að vera lengur í skólakerfinu – hinum er bara ,,rúllað” áfram. Annars er það svo að kennarar hér telja sig ekki í stakk búna til sinna nýbúakennslunni nógu vel og hér hafa menn svipaðar áhyggjur og heima af því að innflytjendur hafi ekki nægilega tungumálakunnáttu fyrir nám á efri skólastigum s.s. háskólastiginu og það leiði til aukinnar stéttaskiptingar og hvers kyns samfélagsvanda. Hins vegar eru alls kyns rannsóknir í gangi á þessum málum sem spennandi verður að fylgjast með og læra af.
Við erum búin að sjá marga áhugaverða skóla í vikunni og ætla ég nú ekki að tíunda það nánar hér- búin að skrifa minnispunkta um þá sem ég get lánað áhugasömum síðar.
Hins vegar vorum við í afar merkilegum skóla einn daginn sem heitir Marymound og er kaþólskur. 85% nemenda eru ,,aboriginal” (skrýtið orð yfir indjána hér).
Í skólanum er mikil áhersla á að styrkja sjálfsmynd þeirra og vekja með þeim stolt yfir menningararfinum en hér á árum áður voru þeir í raun rændir menningarararfi sínum (máttu ekki viðhafa siði sína) og þeim m.a. bannað að tala tungumál sitt. Þetta er ótrúleg hörmungarsaga og hefur haft víðtæk áhrif á líf þessa fólks síðan og sennilega ástæðan fyrir því hve illa settir þeir eru nú en atvinnuleysi, fátækt, alkóhólismi og hvers kyns vandamál setja svip sinn á líf þessa fólks öðrum fremur.
Við tókum þátt í vorhátíð með nemendum, kennurum og foreldrum. Í skólanum er ,,culturcentre” , sérstakt herbergi með alls kyns táknum þar sem menn fræðast m.a. um ýmsa siði indjána en þar fer reglulega fram ,,smudge” athöfn, einhvers konar hreinsun skilningarvitanna. Indjánahöfðinginn sem stjórnar þessu sviði í skólanum bauð okkur að taka þátt í ,,smudge” sem við létum ekki segja okkur tvisvar og upplífðum þarna afar merkilega hluti. Mér fannst ég reyndar svolítið tvöföld í roðinu þegar ég tók af mér trúartákn mitt til að setjast með krosslagðar hendur og fætur í ,,hring lífsins” þarna á gólfinu og moka að skilningarvitum reyk í anda athafnarinnar – en lét mig hafa það (það má ekki vera með neitt skart meðan á þessu stendur). Þarna sáum við svo líka ,,sweat lodge” og var okkur reyndar boðið að koma síðar í slíka athöfn en hún verður eftir að við förum héðan svo ekki verður það að þessu sinni. Hugmyndafræði skólans er í heild mjög merkileg og þarna eru hlið við hlið þetta kúltúríska herbergi með sínum siðum og svo kaþólsk kapella enda kaþólsk systraregla sem stofnaði þennan merka skóla.
Við vorum hreinlega á kafi í djammi þessa viku utan skólaheimsókna. Við fórum í matarboð í Selkirk til fjölskyldu af íslenskum ættum, þar talar ættmóðirin íslensku en börnin ekki ( þau eru á mínum aldri). Fórum líka á hátíð í tilefni sumardagsins fyrsta á fimmtudagskvöldið en þar sungu menn íslenska söngva og snæddu brauð með rúllupylsu, vínartertur, kleinur, pönnukökur og fleira ,,íslenskt” bakkelsi. Þetta var að mörgu leyti merkileg samkoma, minnti mig svolítið á þorrablót austur á Héraði (fyrir utan matinn). Ég held að fólk af íslenskum ættum haldi fastar í sumar þjóðlegu hefðirnar en við gerum heima. Eg tók þó eftir því að það vantaði alveg í hópinn yngstu kynslóðirnar. Föstudagskvöldið fórum við svo í venjulegt kennarapartý, það var í aðalatriðum eins og heima, menn staupuðu sig og spjölluðu um starfið og borðuðu. Spjölluðum við marga, allir eru áhugasamir um land og þjóð að vanda. Ég var dauðfegin að þurfa ekki að æða eldsnemma af stað á laugardagsmorguninn. Þvoði þvotta og snuddaðist heima fyrir framan af degi en síðdegis lögðum við af stað í matarboð til Rutar og eiginmanns hennar. Þar voru einnig vinahjón þeirra og var þetta alveg sérstaklega skemmtilegt fólk og þótt við höfum ætlað að vera snemma á ferðinni heim fór það nú svo að við komum seint heim. Rut og maður hennar eru ,,gourmet” kokkar og reiddu fram hvern dýrindisréttinn af öðrum, það var ekki verra.
Sunnudagurinn var svo frátekinn fyrir ættingja Óla. Við hittum þau á Manitoba Museum of Art. Þar vorum við í 3-4 klukkutíma enda mjög margt að sjá þarna. Á eftir fórum við svo í bæinn og á Forkana og sátum þar fram að kvöldmat og spjölluðum.
Veðrið þessa viku hefur verið gott, heitt og sólríkt. Nú er eins og sú dýrð sé búin og búast menn við kuldakasti næstu daga.
Það er gott að vera hjá Eriku og Lee en þær stöllur eru lítið eitt eldri en við Óli (64 og 62) og löngu komnar á eftirlaun. Mér finnst skrýtið að fólk skuli kjósa að leggja upp laupana svo snemma á lífsleiðinni, allavega meðan starfsorkan er enn fyrir hendi, enda finnst mér þeim bara leiðast, lesa Cartland allan daginn og sýsla í góðgerðarstarfsemi (sem er auðvitað gott). Þær hafa fundið í okkur Óla farveg fyrir hjálpsemi sína og tíma og eru óþreytandi við að leiðbeina okkur og fara með okkur um allar trissur þegar skólaheimsóknum er lokið og höfum við þannig kynnst mörgu merkilegu sem annars hefði farið framhjá okkur, s.s. Hatterite og Mennonite nýlendur sem við höfum heimsótt með þeim og fengið að skoða skóla þeirra.
Halla og Óli (eftir 2. viku í Winnipeg).

Síðasti hluti leiðarinnar til Winnipeg
Frá Brooks sem er austarlega í Alberta fylki, ókum við eftir þjóðvegi 1 í austur. Gott veður. Bæjarnöfnin eru skemmtileg hér. Maður hefur á tilfinningunni að þau séu þýðing úr indíánamáli. Þurfum að kanna það. Bæjarnöfn eins og Medicin Hat, Moos jaw, Indian Head og Swift Current urðu á vegi okkar. Winnipeg er jú sagt aðlögun úr indíánamáli og þýðir Skítugt vatn. Við ókum hratt í gegnum Saskatchewan sem er næsta fylki vestan við Manitóba. Saskatchewan er marflatt að messtu, lágar hæðir á stöku svæðum. Halla keyrði að mestu þennan dag og fékk ég að fylgjast með á kortinu. Medicine Hat reyndist fallegur bær og stoppuðum við þar um stund. Bakaríið reyndist lokað á sunnudögum svo að ekki fengum við nýtt brauð. Ókum í gegnum Regína sem er höfuðborgin. Nokkrir skýjakljúfar þar, þó ekki mjög háir. Borgin sést úr 100 km fjarlægð vegna flatlendisins. Við fundum okkur gistingu í dimmu í Moosomia sem er nafn á horfnum indíánahöfðingja, austast í Saskacheewan. Ódýrt módel, þrifalegt og með háhraða netsambandi (það eina í bænum), skýringin á góða verðinu kom síðar þegar Canadian Pacific járnbrautarlestirnar hófu að renna framhjá svefnherbergisglugganum. Við sváfum nú þrátt fyrir það, ótrúlegt hvað maður er fljótur að venjast hávaðasömum fyrirbærum. Eg gnísti þó tönnum þegar þeir tóku sig til og þeyttu eimflautur sínar í hvert skipti.
Síðasta dagleiðin var þá í gegnum Manitóba. Innan við 200 mílur eftir til Winnipeg. Fátt markvert á leiðinni, þetta er svo flatt. Vorum komin inn i bæinn upp úr hádegi. 700þ manns búa í Winnipeg og er það um 70% Manitóbabúa. Svipuð staða og heima!! Fylkið er 650000 ferkm og því helmingi strjálbýlla en Ísland!! Enn nóg landrými hér. Við ókum síðan norður til Selkirk sem er 12þ manna bær 30km norðan við Winnipeg en þar höfum við heimagistingu hjá þýskri konu að nafni Erika Parker. Gekk greiðlega að finna það. Okkur var afar vel tekið og mun fara vel um okkur hér. Netsamband þó hægvirkt og ekki tengjanlegt við mína tölvu.

Fyrsta vikan í Winnipeg.
Fyrsta vikan í skólaheimsóknum12.-15. apríl.
Strax a þriðjudag áttum við hádegisverðarfund með Ruth Hargrawe og Tim McKay frá Louis Riel skólaumdæminu . Hún er námsráðgjafi en hefur sérkennslu, restitution og inclusion á sinni könnu í nokkrum skólum í skólahverfi sunnantil í Winnipeg. Hann er doktor í nýbúamenntun, hvorki meira né minna, og væntir Halla sér nokkurs af fundi með honum sem verður í annari viku héðan í frá. Hann stýrir einnig skipulagi nýbúafræðslu hér og kennir auk þess kennurum á þessu sviði. Var mjög áhugasamur um ferð okkar. Rut er tengill okkar hér eftir ábendingu frá Diönu Gossen. Við útskýrðum betur hvers við væntum okkur af dvölinni hér og hún var strax með á nótunum. Hringdi á meðan við biðum í skólastjóra sem hefur náð góðum árangri í hegðunarstjórnun og verðum við þar á miðvikudag.
Heimsókn í Nordale elem sem er K – 8. bekkur. Langur fundur með Tiu skólastjóra. Hún útskýrði stöðuna og skólastefnu sína. Skólinn er með 230 nem úr miðstétt. 16 kennarar og 6 stuðnigsfulltr 1 sérkennari og hálfur námsráðgjafi. Restitution er grundvöllur samskipta innan skólans, áhersla á einstaklingsmiðun í námi, mikil foreldrasamskipti. Sem sagt heildstæð skólastefna. Skólinn sér um kennslu nemenda sem eru í Balletskóla Manitóba sem er á heimsmælikvarða á því sviði. Í ballettskólann koma nemendur víða að úr heiminum og eru þar í heimavist en koma í Nord. í almennt skólanám. Þeir eru oft afburðanemendur í bóknámi líka. Fórum í Forkana í hádegismat. Forkarnir eru sambland af matarmarkaði, minjagripasölu og matsölustðum í skemmtigarði sem var útbúinn á gömlu iðnaðarsvæði. Daginn eftir fórum við i Transition for success- TFS stuðningskerfi/skóli ( tilraunaverkefni) sem Sheila og Mark stýra. Hann er námsráðgjafi og hún sérkennari, bæði með mikla reynslu. Verkefnið á rætur í inclusion hugmyndum og gengur út á að aðstoða skóla og nemendur við að halda nem í áhættuhópi í námi. Alveg nýtt. Eru með sálfræðinga og félgsráðgjafa í samstarfi, það sem er sameiginlegt öllum nemendum er að þeir eiga í fjölskylduvandamálum. Ferli vinnurnnar er annars að eftir beiðni funda þau með skólastjóra og umsj kennara ásamt fjölsk og reyna ða útbúa nýtt progr fyrir nem í vanda. Stundum innan skólans, annars í verknám, vinnu eða í skóla hjá þeim. Hafa frá því um miðjan vetur haft afskipti af 50 nem þar af eru 10 í skóla hjá þeim. Hittum Ruth á eftir og ræddum um framhaldið. Hún bauð okkur í kennarapartí sem á að vera á annan föstudag hjá vinkonu hennar og í dinner daginn eftir heima hjá sér. Afar hlýleg og sjarmerandi kona. Fórum síðan með bílinn í smurningu og olíuskipti og slæptust svo í bænum á eftir.

Föstudagur 15. apríl
Fundur með Lindu Chernencoff.
Hún var contact aðili sem okkur var bent á af Diönnu G. Linda er ofar í kerfinu en Ruth og hefur umsjón með grunnskólum í skólahverfinu. Fengum yfirlit yfir þróun undanfarinna ára í hegðunarmálum, inclusion og menntun nýbúa. Upplýsandi. Manitóba hefur nýlega (2001) sett í lög að incl skuli vera skólastefnan hér en hefur í raun i mörg ár unnið í þeim anda. (Öfugt farið að heima, lögin sett fyrst en síðan reynt að koma hugmyndunum inn hjá kennurum.) Fylkið gerir út menn til að fá nýbúa til að flytja inn í landið en ekki var fyrr en eftir á farið að hugsa um hvernig skyldi mennta þá að sögn Lindu. Ræddi mikið um alkohólsyndrom og vægari afbrigði af afleiðingu drykkju á meðgöngu sem hún taldi eftir fræðimönnum að væri etv grundvöllur vaxandi vandamála í skólakerfinu, umhugsunarefni hvort það er skýring a minniháttar vangreindum námsvandamálum heima. Lét okkur fá skýrslu professors í Manitóbaháskóla um stöðuna í menntun nýbúa og fl.

Laugardagur 16. apríl
Hittum frændfólkið heima hjá Chuck klukkan 12.. Þetta er mjög skemmtilegt og líflegt fólk. Mættir voru: Ættmóðirin, frönsk- þýsk skemmtileg kona 82 ára. Maðurinn hennar, frændi minn, dó fyrir mörgum árum. Chuck sem er elstur af núlifandi , eldri bróðir Erick dó fyrir nokkrum árum en hann var ættfræðingur og hefur skrifað margar greinar um sögu Vestur-Íslendinga. Fjölskylda Chucks er eiginkona , Shelley,og þrjú uppkomin börn sem búa þó enn heima. Debora kom en hún á mann og dóttur, Stefán kom með fjölskyldu sína japanska konu og yngri dótturina. Systkinin Debora, Chuck og Stefán eru sem sé þremenningar við mig. Hádegisverður sem stóð fram að kvöldmat var bæði ljúffengur og fólkið einstaklega hlýlegt og skemmtilegt. Ákveðið að eyða sunnudegi, viku síðar, í skoðunarferð um bæinn og fara á söfn einnig að fara saman út að borða daginn eftir og fara um Íslendingaslóðir við Winnipeg vatn þriðjudaginn eftir rúma viku.

Sunnudagur 17. apríl
Fórum með Eriku um austurströnd Winnipegvatns og síðan upp með Winnipegánni. Skoðuðum baðstrendur við vatnið sem eru mikið notaðar á sumrin. Það var ís á vatninu en orðið laust við land. Hann verður oft allt að 2m á þykkt. Skoðuðum fossa og virkjanir í ánni. Komum inn á svæði sem jarðfræðilega er kallað kanadíski skjöldurinn, eldgamalt land, svæðið er allt klettótt og víða vötn og tjarnir. Mikið af norður-miðhluta Kanada tilheyrir þessu svæði. Þarna er náttúra sem fáir hafa skoðað og stór svæði sem enginn hefur farið um nema fljúgandi. Þúsundir eða tugþúsundir af vötnum mikil ,veiði í vötnum og ám og á þurru landi líka, sáum alls konar hjartardýr, birnir og lítil rándýr að ógleymdum öllum fuglunum. Verst með helvítis mýið- það tala allir um það sem stærsta mínusinn við heitu sumrin þeirra hérna. Engir vegir eru þarna en um svæðið er hægt að aka á veturna á snjóbílum. Margir eiga sumarbústaði. Skoðuðum nokkra smábæi og fundum m.a. Bjórastíflu á leið okkar. Borðuðum á góðum slóvenskum stað í Seven Sisters Falls á heimleiðinni, komum heim eftir sólsetur.
Óli og Halla

Stefnt frá Usu
Eftir æfintýrið í Síatli ókum við norður undir landamæri Kanada og ætluðum okkur að fara í nokkurra klukkutíma skoðunarferð um Boeing verksmiðjurnar. Þar reyndist lokað fyrir túristum enda laugardagur. Sáum þó rúmbesta hús veraldar að utan. Fórum þaðan í blautu veðri með tveimur ferjum og eftir langri eyju yfir á Olympíuskagann þar sem einn þjóðgarðurinn enn beið okkar. Komum frekar seint í náttstað í Port Angeles og stefndum að því að fara skoðunarferð árla dags upp á Hurricane ridge sem er afar falleg 3stjörnu leið sem liggur hátt (tæplega 6 þúsund fet) . Hún reyndist lokuð (vegna snjóa) nema vel búnum bílum og var eftirlit með veginum. Rigning og suddi og lítið skyggni svo að við hefðum hvort eð er ekki séð langt. Fórum í staðinn hringferð um norðurhluta garðsins og skoðuðum okkur um í kringum Crescent vatn sem er á mjög fallegu svæði og vatnið enda fallegt. Skárra veður þar, ekki rigning. Vatnið er myndað á jökultímanum og er mjög djúpt og umhverfis eru brattar skógivaxnar hlíðar. Þetta til samans gefur því afar sérkennilegan djúpan grænan lit. Tókum mikið af myndum. Keyrðum að hluta um skógarhöggssvæði og sáum þar hvernig þeir hreinsa allan skóg af vel skilgreindum spildum og planta nýjum í staðinn. Indíánar á svæðinu. Komum til Port Angeles aftur um hádegi og tókum ferju yfir á Vancouver eyju til Victoríu borgar sem er höfuðborg Bresku Columbíu. Eins og hálfs tíma ferð með 50 ára gamalli ferju. Dauður sjór á sundinu (nema á örstuttum köflum þar sem straumar eru stríðir og þá varð Halla auðvitað bullandi sjóveik um leið – hún er ekki efni í skútusiglingakappa) og hið fegursta veður. Keyrðum síðan beint norður til þeirra Lens og Karenar og komum þangað um fimm leytið. Fengum afar hlýjar móttökur og leið okkur strax eins og heima hjá okkur þarna hjá þeim.

Óli og Halla

Hjá Len og Karenu.

Dagarnir hjá Len og Karenu liðu eins og í draumi. Ég veit ekki hvort það hefur komið fram í skrifum okkar að þau eru Vestur-Íslendingar en Len er Vopnfjörð og frændi Óla í móðurætt. Þau eru bæði alíslensk að ætterni en tala þó ekki íslensku. Len er skipulagsverkfræðingur og bjuggu þau hjónin lengst af í Winnipeg þar sem þau eru fædd og uppalin. Hann skipulagði m.a. Forks svæðið í Winnipeg sem við sáum myndir af hjá þeim og hlökkum til að sjá í raun. Þau dekruðu við okkur og sýndu okkur markverða staði, s.s. Butchard Gardens sem er yndisfagur garður sem stórhuga ensk kona hóf að rækta um aldamótin 1900 til að hylja þau sár sem sandsteinsnám skildi eftir við heimili hennar en nú er þetta svæði heimsfrægt fyrir fegurð tráa og blóma á öllum árstímum og milljónir ferðamanna koma til Vancouver Island eingöngu til að sjá þessa fallegu garða. Það var líka eftirminnilegt að ganga um Victoriuborg í fylgd þeirra hjóna, Len er öllum hnútum kunnugur þarna enda starfaði hann sem skipulagsfræðingur borgarinnar um áratuga skeið (er komin á eftirlaun núna).

Len og Karen eru alveg einstaklega gestrisin, ljúf, skemmtileg og syngja auk þess eins og englar (þau skemmta gjarnan samlöndum með söng á tyllidögum hér vestra) enda hafa þau gefið út geisladisk (fjölskyldan er öll músikölsk) sem þau gáfu okkur í vegarnesti og segja má að þau hafi sungið okkur alla leið til Winnipeg. Þess má geta að Lindy, yngri sonur þeirra, er atvinnusöngvari og er kominn á metsölulista hér í Kanada enda hefur hann alveg sérstaklega fallega rödd. Þau búa í fallegu timburhúsi við sjóinn í Patricia Bay í útjaðri Victoriu. Af veröndinni má gleðja augun með yndislegu útsýni til fjalla og yfir sjóinn þar sem litaspil kvöldsólarinnar er engu líkt. Dagarnir hjá þeim verða í minnum hafðir og erum við Eyþóri afar þakkláta fyrir að hafa ýtt heimsókninni til þeirra af stað.

Halla og Óli.

Aftur inn á meginlandið

Fórum frá Len og Karenu um áttaleytið að fimmtudagsmorgni. Ferjustaðurinn í Sydney er skammt frá heimili þeirra. Það var rigning og þoka þennan morgun. Löng bið eftir ferjunni og síðan nærri tveggja tíma sigling til Vancouver. Leiðin liggur að hluta um eyjaklasa sem minnti á skerjagarðinn sænska. Ótrúlega fallegt á þröngum sundum þar sem þokuslæðingur læddist um tinda og skóga. Skógarnir þar eru regnskógar norðursins, barrskógar að mestu og eru þeir lífmassamestu svæði jarðarinnar. Siglingin minnti okkur á ferðina til Finnlands og var greinilega mikill straumur sumstaðar. Okkur hafði verið boðin gisting rétt sunnan við Vancouver hjá móður Karenar því við höfðum gert ráð fyrir að skoða okkur vel um í Vankúver og eyða þar deginum. Þar var hins vegar grenjandi rigning og þokusuddi svo að heldur var skoðunarferðin stutt. Ákváðum eftir klukkutímatúr um miðborgina þar sem ekki var hundi út sigandi að skella okkur af stað austur á bóginn, vonandi þurrara austan fyrstu fjalla. Svo reyndist vera. Við ókum upp í 1500m hæð og jaðraði við slyddu efst. Þornaði upp eftir að austur fyrir kom. Í Victoríu var komið vor, lauftré ýmist blómstrandi eða að laufgast, sama var uppi á teningnum í Vancúver. Þegar austur fyrir kom var gróður greinilega seinna á ferðinni. Lauftré eru hér að mestu nakin enn. Hitinn þó þokkalegur 15gr C síðdegis. Við ókum í gegnum bæinn Kamloop en fyrirtæki Óla er þar með skrifstofu. Allstór bær og áreiðanlega skíðafæri þarna í fjöllunum á veturna. Dagleið til Vankúver þaðan. Keyrðum fram undir kvöldmat í langan tíma meðfram uppistöðulóni þar var afar fallegt skógi vaxnar hlíðar og vatnið spegilslétt. Fundum okkur gistingu á Travelodge í Salmon Arm. Lofað neti sem mér tókst ekki því miður að tengjast. Einhver vandræði með að configuera netið!!! Veit ekki hvað það þýðir. Vélin hefur að mestu séð um þetta sjálf. AOL hefur heldur ekki síma á svæðinu svo að þetta bréf verður að bíða betri tíma.

Óli og Halla

Lögðum seint af stað (þ.e. kl 10) frá Salmon Arm. Ókum áfram meðfram vatninu i hálftíma. Ókum í gegnum fjóra þjóðgarða þennan dag. Ótrúlega falleg leið og vegurinn fremur góður, umferð þó mikil á köflum. Stoppuðum í Lake Louise og röltum á vatninu (höfðum nú upphaflega hugsað okkur að leigja okkur kajak og róa á því en það bíður betri tíma). Ótrúlega fallegt þar (hefur verið viðkomustaður fagurkera í meira en öld) Þetta er skíðastaður og hluti af Ólymíuleikunum fer gjarnan fram hér ef þeir eru haldnir í Kanada. Ókum síðan hliðarveg niður í Banff þar sem við gistum. Á leiðinni ókum við fram á tvær eða þrjár mismunandi hjartartegundir. Tókum margar myndir. Í Banf eru heitar lindir og það er líka skíðastaður. Fórum í heitan pott, þann stærsta sem ég hef komið í utan Vopnafjarðar. Þar var þétt setinn bekkurinn. Mikið af japönskum túristum hér og böðin voru hálffull af þeim. Þeir kunna að þrífa sig fyrir sundið en það sama verður ekki sagt um aðra túrista þarna því miður. Staðurinn setti pínulítið ofan við að fylgja ekki eftir þrifnaðarreglum eins og þær voru kynntar sem landslög í Viktoríu. Gistum á ágætu hóteli og höfðum í fyrsta sinn svalir á ferð okkar. Sátum úti og horfðum á sólina gylla tinda Klettafjallanna um rökkurbil á meðan við dreyptum á hvítvíninu okkar.

Fórum snemma af stað og ókum norður þjóðgarðinn í átt að Jasper. Ókum í gegnum Yoho og Banff þjóðgarðana í mjög fallegu veðri. Tókum síðan stefnuna í austur þarna norðurfrá og stefndum á Red Deer en þar skammt frá er hús Stephans G sem við ætluðum að líta á. Okkur til mikillar ánægju þá er leiðin vel merkt sem þjóðarminnisvarði í Kanada og gekk greiðlega að finna það. Það reyndist hins vegar lokað (opnar í maí) svo að við komumst ekki inn. Tokum margar myndir á staðnum og skoðuðum útsýni skáldsins (hann hefur séð til Klettfjallanna þótt sjálfsagt hafi verið minnst dagleið þangað á hans tíma).

Tókum síðan stefnuna á Calgarí og síðan í austur og ætluðum okkur náttstað í Medicin Hat nafnsins vegna en þar sem við stoppuðum meira og oftar en við gerðum ráð fyrir (þurftum m.a. að þvo bílinn vegna saltsins sem ausið er á þjóðvegina þarna uppi í fjöllunum) áðum við í Brooks sem er smábær á sléttunni austan við Calgary. Þarna komust við í þetta þrusugóða internetsamband sem er nú ekki á hverju strái hér í Kanada, allavega ekki á ódýru hótelunum sem við gistum yfirleitt á.

Óli og Halla.